22 марта – День памяти жертв Хатынской трагедии

Название небольшой белорусской деревни Хатынь знают во всем мире.

82 года назад 22 марта 1943 года ее сожгли вместе с жителями. В эту дату мы вспоминаем жителей деревни Хатынь и скорбим о них.

Тысячи других наших деревень и городов зверски уничтожены фашистами в годы Великой Отечественной войны. Войны, которая забрала каждого третьего белоруса.

В каждом уголке Беларуси есть свои Хатыни. Представляете, сколько новых жизней так и не появилось на свет, сколько детей не стали взрослыми, сколько судеб оборвалось из-за слепой ненависти и кровавой жестокости.

Прошло 82 года, но горечь и гнев не утихают. Особенно сегодня, когда чума нацизма вплотную подобралась к нашим границам.

У белорусов к наемникам, предателям и преступникам был, есть и будет один ответ – ненависть и не прощение.

Фигура непокоренного человека, восставшего живым из огня, с телом мертвого сына на руках – символ, несущий сквозь время вечное проклятие фашизму.

Наш СВЯЩЕННЫЙ ДОЛГ перед павшими –  бережно хранить память о тех страшных событиях и не дать беде вновь повториться на нашей святой земле.

Светлая память всем погибшим! Вечная слава их бессмертному подвигу во имя мира и жизни будущих поколений!  

22 сакавіка - Дзень памяці ахвяр Хатынскай трагедыі 

Назву невялікай беларускай вёскі Хатынь ведаюць ва ўсім свеце.

82 гады таму 22 сакавіка 1943 года яе спалілі разам з жыхарамі. У гэтую дату мы ўспамінаем жыхароў вёскі Хатынь і смуткуем пра іх.

Тысячы іншых нашых вёсак і гарадоў па-зверску знішчаны фашыстамі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Вайны, якая забрала кожнага трэцяга беларуса.

У кожным кутку Беларусі ёсць свае Хатыні.

Уяўляеце, колькі новых жыццяў так і не з'явілася на свет, колькі дзяцей не сталі дарослымі, колькі лёсаў абарвалася з-за сляпой нянавісці і крывавай жорсткасці.

Мінула 82 гады, але горыч і гнеў не цішэюць. Асабліва сёння, калі чума нацызму ўшчыльную падабралася да нашых межаў.

У беларусаў да наймітаў, здраднікаў і злачынцаў быў, ёсць і будзе адзін адказ - нянавісць і не прабачэнне.

Фігура непакоранага чалавека, які паўстаў жывым з агню, з целам мёртвага сына на руках - сімвал, які нясе праз час вечны праклён фашызму. 

Наш Свяшчэнны абавязак перад загінуўшымі - беражліва захоўваць памяць аб тых страшных падзеях і не даць бядзе зноў паўтарыцца на нашай святой зямлі.

Светлая памяць усім загінуўшым! Вечная слава іх несмяротнаму подзвігу ў імя міру і жыцця будучых пакаленняў!